ای  پادشه  خوبان  داد از غم  تنهایی

دل بی تو به جان آمدوقسمت که تو باز آیی

ساقی  چمن و گل را  بی روی  تو رنگی  نیست

شمشاد  خرامان  کن  تا  باغ  بیارایی.-.-.-.-.-.

همیشه  یاد رویت  میکنم  گل

                                     گلاب هستی و بویت میکنم گل

اگر صد یار جانی داشته باشم

                                     فدای  تار مویت  میکنم  گل !

مانده ام چشم به راهت گل من

هر کجا  هستی و  باشی گل من

گویم که خدا پشت وپناهت گل من....

در این فکرم که چرا نمیگویند:

عجب  این  بوته  خار ؟ گل سرخ دارد.......